De regen kwam met bakken vol naar beneden toen @runninggerard mij om 7.45 op kwam halen. Op de buienrader was 1 dikke bui te zien boven Nederland. Maar… helemaal in het westen was al een strookje zonder bui te zien. En daar gingen we heen! Zoutelande. De Zeeuwse kust. 
Om vrijwillig met een stuk of 20 anderen over het strand te gaan stampen met de wind in de haren.

   
 
We hadden er beiden ontzettend veel zin in! 

De  reis verliep voorspoedig. Op de parkeerplaats kwamen we al snel andere lopers tegen. Goed herkenbaar aan de voornameijk blauwe outfit. Echt super.
Bij de auto heb ik mij in mijn loopkleding gehesen. Korte broek en hempje. Het was er warm genoeg voor.
Gezamelijk een bakkie doen bij Salsa terra.

Daarna terug naar de parkeerplaats alwaar onze schoolreisbus klaar stond!

Perfect geregeld door @curlyisrunning. We werden gedropt in Vrouwenpolder. Doel: terug lopen naar Zoutelande.

Eerste stuk ging zo'n 7 kilometer over het strand. Het was laag water dus we konden mooi over het harde zand lopen. Dit had van mij echt langer mogen duren! Wind door mijn haren, zoute lucht op mijn gezicht en de zon liet zich al voorzichtig zien. Optimaal genieten.

 Een stuk verder was het de bedoeling dat we omhoog zouden lopen de duinen in. Een hele groep wat snellere lopers was zo verzonken in het gesprek, dat ook de ervaren kustloper (ik noem geen namen Tiny , de afslag compleet aan zich voorbij lieten gaan. Die moesten hetzelfde stuk weer even teruglopen. 

Toen de groep zo ongeveer compleet was doken we het duinpad op. Ook weer heerlijk lopen. Een mooi schelpenpad. Heuvel op, heuvel af.
 

 Petra kwam met haar Hemandje regelmatig even langs de route staan zodat we konden bijtanken. Wat een luxe.

Wat was het lekker lopen op de duinpaden! Heuvel op heuvel af met geweldig uitzicht over zee!

Na een behoorlijk stuk duinpaden, kwamen de gevreesde trappetjes. Echt de kuitenbijters als je er al bijna een hele marathon op hebt zitten lijkt me.

@Maurieske dook overigens overal op om foto's te maken. Heel erg leuk! 
Laatste stuk heb ik samen met Jacqueline gelopen. Het was het laatste strandstuk. Gelukkig lagen er nog planken om overheen te lopen. Dat scheelde behoorlijk. Mijn benen waren al behoorlijk moe aan het worden. Af en toe een stuk mul zand en dan weer de planken op. Op het laatst nog "even" de trap op en we waren op het asfalt.
Daar lagen alle tegeltjes van de winaars en winnaressen van de Kustlopen tot nu toe. Ilonka heeft haar tegeltje begroet met een zoen! 
Om het staartje van de Kustmarathon goed af te sluiten zijn we met een behoorlijke groep nog de lus gaan lopen. Dan kom je Zoutelande binnen zoals het tijdens de marathon zelf ook gaat. Door de winkelstraat! Die staat dan vol met juichende mensen.
Even waande we ons allemaal marathonlopers die juichend onthaald werden. Wat een geweldige kick moet dat geven als je echt die hele marathon erop hebt zitten!

Er even aan proeven was heerlijk. Wie weet…. ooit kom ik terug!  

Na de finish wandelden we met z'n allen naar de parkeerplaats, waar onze auto's stonden. 5 minuten rijden en we kwamen bij de camping die haar douches beschikbaar stelden aan ons! Geweldig! Er waren 4 douches maar binnen het half uur was iedereen weer fris en fruitig.
 Wachten was absoluut geen straf want de zon was inmiddels met volle overgave gaan schijnen. Samen met Petra heb ik heerlijk op een bankje zitten stokstaarten! 

Toen iedereen klaar was, terug naar het restaurant. Daar hebben we heerlijk gegeten en uitgebreid gekletst met elkaar. Kop koffie toe en de terugreis kon beginnen.

De tomtom van Gerard vond dat we de toerisen route terug moesen nemen. Was heel mooi! En, we kwamen nog een keer langs Vrouwenpolder, waar we gestart waren! Grappig. De tijd vloog en om een uur of 10 werd ik weer keurig thuis afgeleverd. Dank je wel Gerard voor de service! Ik heb genoten!

Ik heb met veel mensen samen gelopen. Bekende en minder bekende. Mensen die ik al volgde op twitter en mensen die ik nog niet volgde. En weet je wat ik nou het allerleukste vind: het maakt niet uit! Iedereen loopt zijn/haar loopje. Samen of alleen, kletsend of in stilte. Het maakt niet uit want wat iedereen als gemeenschappelijke interesse heeft is het lopen! En daarom vind ik deze loopjes zo ontzettend leuk! Mooie locatie, fijne mensen! 

@curlyisrunning Dank je wel voor de super organisatie! Echt top! Tot de volgende keer! 

@maurieske Wat een geweldig mooie foto's heb je weer gemaakt van iedereen! Dank je wel!

@petraSvdT Op de een of andere manier kwam je steeds op het goede moment aanrijden met het Hemandje! Dank! 

Leuk dacht ik, toen @runningsjaak en @Running_D het hadden over de Bank tot Bank loop. 
Ik stelde me het al helemaal voor: van het ene bankje in het bos naar het andere bankje rennen.
Leek me echt mijn ding want ik vind lopen in de natuur heerlijk.

Helaas werd me al heel snel duidelijk dat het om andere banken ging namelijk Rabobanken!! Opeens werd die loop minder aantrekkelijk. Die kunnen overal staan. Toen ik echter naar het parcours ging kijken werd ik wel weer enthousiast. Voornamelijk lopen door het bos over asfaltpaden.

Op vrijdag het weerbericht afgewacht. Nog wat heen en weer getwitterd met de heren en de knoop doorgehakt. Ik doe mee!

Jaco had voor zichzelf al heel dapper een streeftijd bedacht. Onder de 1.20 wilde hij graag lopen. Ik heb op vrijdag nog even naar mijn andere looptijden gekeken en geconcludeerd dat dit voor mij ook een mooi streven zou zijn. Inschrijven op de vrijdagavond kon niet meer dus de volgende dag maar wat eerder aanwezig zijn om mijzelf in te schrijven.

Op zaterdag heerlijk aangerommeld thuis. In de tuin gesnoeid. Veel gesnoeid maar wel rustig aan gesnoeid. Om een uur of half 5 twee koude pannenkoeken naar binnen gewerkt (stiekem, zodat de meiden het niet zagen).
Vanaf dat moment kon ik niet meer stilzitten dus heb ik mijn spullen bij elkaar gepakt en ben in de auto gesprongen.
Altijd gezellig samen met Skunk Anansie!

De routewijzert stuurde me bij Elburg de snelweg af. Leuk! De touristieke route heen. Ik zat te genieten van de muziek en het natuurschoon om mij heen en halverwege kwam ik van Bank tot Bank bordjes tegen. Oh wauw! Hier lopen we straks!
Bos weer uit, Heerde door. Langs hupseflupse scholen gemeenschap gereden. Ooooo, daar was het…waar ik kon parkeren.. Rotonde weer terug en aan de overkant auto neergezet.

Markeringen heb ik niet echt gevonden, maar de stroom hardlopers was niet te missen.
Ik in mijn spijkerbroek erachteraan. 

Gebouw in, tafels zoeken, papiertje invullen enzo. Envelop met startnummer, chip en speldjes in de pocket. Terwijl ik dit aan het doen was had Jaco mij al gesignaleerd. Even elkaar gegroet. We zouden elkaar later buiten weer treffen.

Lekker rustig in de dameskleedkamer! Dat is dan weer een voordeel van weinig dames De discussie onder de dames, wat moet ik aan? en hoe maak ik in vredesnaam mijn chip vast zorgden voor mij voor gegrijns  
Na een check en een dubbelcheck  naar buiten gelopen. Waar laat ik mijn jasje? Goede vraag. Er zouden tassen aanwezig zijn om spullen van start naar finish te brengen. Opeens zag ik ze! Spullen erin gepropt, startnummer erop en nu echt naar buiten. 
@running_D, @bastarun en @runninggerard waren allemaal present. @keesdeloper zouden we onderweg tegenkomen gewapend met filmcamera (ojee).

Wandel, wandel naar de start. Nog ff plassen. Nou ja ff, de rij was lang. Gelukkig hadden de dames het tempo er ook hier goed in. En waar laat ik nou dat leuke tasje? Na wat heen en weer gevraag het afgeefpunt gelukkig gevonden. Ik zag me al lopen, de hele 15 km met dat tasje

Voor de start nog even geprutst met mijn nieuwe horloge. De eerste wedstrijd met Carmen de Garmin. En hoe stel je nou in  hoe hard je wilt gaan. Jaco en Gerard wisten meer. En.. op de valreep een tweet van @runningronald zorgde ervoor dat mijn virtuele partner ook met mij mee liep met het juiste tempo! We zouden op 5.19 de km weggaan. Bastiaan en Daniel waren we natuurlijk al voor de start kwijt want die gingen mooi vooraan staan.

Toen alles voor elkaar was klonk het startschot! Hoppeteee, gaan met die banaan!
De lopers verspreide zich snel en het was al vlot lekker ruim lopen. Gerard hield het tempo nauwlettend in de gaten. En we hielden elkaar in de gaten. Even navragen: gaat het goed? Ja, het ging goed. Vooral lekker doorlopen.

Ik merkte dat mijn benen er zin in hadden.
Daar is ook geen pijl op te trekken! Zou het door de twee trippeltjes komen van de middag ervoor? Geen idee.
En als het lekker gaat wanneer besluit je nou om te gaan versnellen?
Na nog een paar kilometer heuvel op heuvel af ging het bij mij nog steeds goed.
In de verte zagen we Kees staan. Hij stond wat van zich af te staren. Wij roepen! Hij werd vlot wakker en heeft ons op de film gezet!

Het parcours vond ik erg mooi. Lekker in de bossen over glad asfalt heuvel op en heuvel af. Heuvel af lekker vliegen, heuvel op met korte pas. 
Gerard grapte over versnellen in de laatste 5 km. Dat leek me wel wat. Voor Jaco helaas een brug te ver. De heuvels kostte hem wat moeite. 

Ik was in dubio: bij elkaar blijven of verder? Samen of alleen? Lastig, lastig. Besloten om toch te versnellen bij 11 km. 
Het bleef lekker gaan! 
Bij km 12 kwam opeens Gerard met voorbij snellen. Jij wilde toch onder de 1.20 lopen? Kom op dan!! Het gas ging er goed op!! Tjeetje, dit ging ik niet nog drie kilometer volhouden.
Ietsje terug dan maar. Langs de kant hoorde ik mijn naam noemen! Toeval, of iemand die ik kende? Ik heb geen idee want ik heb haar niet gezien. Sorry! Ik weet nog steeds niet wie dit geweest is.

De laatste twee kilometer gingen snel. Rond de 4.30 de kilometer!! 
Als een idioot liep ik achter Gerard aan. Niet opgeven, doorgaan. En daarna een hele reeks scheldwoorden in mijn hoofd (gelukkig). Waarom doe ik dit? Wat is hier nou zo leuk aan etc. Ondertussen gingen mijn benen volle vaart vooruit.

Ik had geen idee hoe veel de marge was tussen wel en niet binnen de 1.20.
De laatste paar honderd meter waren pittig! 
De bank kwam in zicht: sh*t de ABN Amro: verkeerde bank! Waar blijft die **Piep Rabobank nou!
Nog een bocht en toen het bordje nog 500meter voorbij. 
En toen eindelijk de finish in zicht!
Aan de rechterkant heeft een hele band gestaan in piratenoutfit. Ik heb ze totaal niet gezien en gehoord!! Een stuk verder aan de linkerkant stonden Daniel, Bastiaan en Kees te joelen. Ook hun heb ik niet gezien. Wel gehoord!! 

Mijn hartslag is nog nooit zo hoog geweest! 1.19.. op de klok! Hup doorlopen!! En ja hoor gelukt!! Met 1.19.54 over de streep!! Poeeeeh!! Op mijn tandvlees over de streep. Zelfs nog een sprintje eruit geperst. Toen ik stil stond protesteerde mijn maag flink. Gelukkig was die bijna leeg dus alles veilig
Even diep ademhalen en ik was weer het vrouwtje! 

Nettotijd: 1.19.05

Blikje aquarius gedronken en ff kletsen bij de mannen achter het hek. Wat natuurlijk is vastgelegd op video. Zij hebben beide ook super gelopen! Zowel Daniel als Bastiaan een vet PR!!

Wat een race! Zonder Gerard was ik niet binnen de 1.20 binnen gekomen! Ik ben blij dat het toch gelukt is! Veel dank dus!! 

Korte tijd erna kwam Jaco aan. Ook voor hem een vet PR!!  
Na nog wat keuvelen samen terug naar de kleedruimte voor een koude(!) douche. Bastiaan, Daniel en Jaco stonden al te wachten.
Terug het bruisende (proest) dorpsleven in. Bij het eerste terras  gaan zitten. Een heerlijk koud Korenwolfje gedronken en toen moe en heel tevreden naar huis. 

Volgende keer ga ik weer voor een PR op de 15 km! Moet kunnen!!

Al vrij vlot stonden de uitslagen online.
Tot mijn grote verbazing ben ik 15e geworden van de vrouwen!  

Voor een impressie van de loop kijk op?  

Woensdag 27 mei was ik een van de gelukkige mensen die mee mochten doen met de loopclinic van de Nike free hardloopschoen.

Deze clinic werd gegeven bij de winkel van run2day in Amersfoort. Onder bezielende leiding van Leonie van de Haak.

Toen ik de winkel binnenkwam, strak op tijd, zoals ik meestal ben, was iedereen al druk bezig met het aantrekken van een Nike shirt en het passen van de Nike Free schoenen.
Om direct het verschil te kunnen zien tussen de vrouwtjes en de mannetjes, kregen de vrouwtjes een groen shirt aan en de mannetjes een blauw

Na wat zoeken naar de goede maat heb ik uiteindelijk de herenvariant aan mijn voeten gedaan. De goede damesmaat was helaas niet beschikbaar. Voor het gevoel van de schoen maakte het gelukkig geen verschil.
Schoenen aan en een beetje rondgewandeld in de winkel. Wat een soepele zool en wat een lichte schoen! Mijn Nike lunars zijn al licht maar dit weegt helemaal niks… 

Voor het eerst een irl ontmoeting met @LeonievdHaak.
Altijd leuk om iemand in het echt te ontmoeten na wat twittercontact te hebben gehad.  

Toen iedereen in de schoenen zat kregen we een inleidend praatje van Leonie. Ik kon aan haar merken hoe enthousiast ze was over de schoen! Erg leuk om de bevlogenheid in iemand te zien!
Daarna, helaas, onze eigen schoenen weer aan om op weg te gaan naar park Randenbroek voor deel 2 van het programma.
Rondjes rennen en proberen te landen op je middenvoet of tenen. Als je met blote voeten gaat hardlopen gaat dit automatisch. Met schoenen aan heb je de neiging om wat meer op je hak te landen. Vaak omdat de demping dit mogelijk maakt. Eigenlijk is je had daar helemaal niet geschikt voor. Door de flexibelere schoen, met minder demping ga je als vanzelf al minder op de hak landen.

Terwijl wij rondjes aan het lopen waren om eens te voelen hoe de schoen voelde had Leonie wat dopjes neergelegd. Drie rijen. Een rij met de dopjes dicht op elkaar. Een rij met wat meer ruimte ertussen en een rij met veel ruimte ertussen. Doel was om je voet in het midden van de dopjes te laten landen en te ervaren wat er gebeurt als je de pasfrequentie opvoert.

Bij een hoge pasfrequentie maak je gebruik van het veer effect van de pas. Je voet raakt heel even de grond en voor je het weet is hij weer omhoog. Het lopen met een hogere pasfrequentie is minder belastend dan het lopen met een lage pasfrequentie.

Na dit allemaal uitgebreid te hebben ervaren was het tijd om onze eigen loopschoenen weer aan te doen voor de terugweg. Wat een verschil!!
Toen we weer in de winkel terug kwamen stond er een drankje voor ons klaar.

Het t-shirt mochten we houden!
De schoenen helaas niet….

Woensdag 27 mei was ik een van de gelukkige mensen die mee mochten doen met de loopclinic van de Nike free hardloopschoen.

Deze clinic werd gegeven bij de winkel van run2day in Amersfoort. Onder bezielende leiding van Leonie van de Haak.

Toen ik de winkel binnenkwam, strak op tijd, zoals ik meestal ben, was iedereen al druk bezig met het aantrekken van een Nike shirt en het passen van de Nike Free schoenen.
Om direct het verschil te kunnen zien tussen de vrouwtjes en de mannetjes, kregen de vrouwtjes een groen shirt aan en de mannetjes een blauw

Na wat zoeken naar de goede maat heb ik uiteindelijk de herenvariant aan mijn voeten gedaan. De goede damesmaat was helaas niet beschikbaar. Voor het gevoel van de schoen maakte het gelukkig geen verschil.
Schoenen aan en een beetje rondgewandeld in de winkel. Wat een soepele zool en wat een lichte schoen! Mijn Nike lunars zijn al licht maar dit weegt helemaal niks… 

Voor het eerst een irl ontmoeting met @LeonievdHaak.
Altijd leuk om iemand in het echt te ontmoeten na wat twittercontact te hebben gehad.  

Toen iedereen in de schoenen zat kregen we een inleidend praatje van Leonie. Ik kon aan haar merken hoe enthousiast ze was over de schoen! Erg leuk om de bevlogenheid in iemand te zien!
Daarna, helaas, onze eigen schoenen weer aan om op weg te gaan naar park Randenbroek voor deel 2 van het programma.
Rondjes rennen en proberen te landen op je middenvoet of tenen. Als je met blote voeten gaat hardlopen gaat dit automatisch. Met schoenen aan heb je de neiging om wat meer op je hak te landen. Vaak omdat de demping dit mogelijk maakt. Eigenlijk is je had daar helemaal niet geschikt voor. Door de flexibelere schoen, met minder demping ga je als vanzelf al minder op de hak landen.

Terwijl wij rondjes aan het lopen waren om eens te voelen hoe de schoen voelde had Leonie wat dopjes neergelegd. Drie rijen. Een rij met de dopjes dicht op elkaar. Een rij met wat meer ruimte ertussen en een rij met veel ruimte ertussen. Doel was om je voet in het midden van de dopjes te laten landen en te ervaren wat er gebeurt als je de pasfrequentie opvoert.

Bij een hoge pasfrequentie maak je gebruik van het veer effect van de pas. Je voet raakt heel even de grond en voor je het weet is hij weer omhoog. Het lopen met een hogere pasfrequentie is minder belastend dan het lopen met een lage pasfrequentie.

Na dit allemaal uitgebreid te hebben ervaren was het tijd om onze eigen loopschoenen weer aan te doen voor de terugweg. Wat een verschil!!
Toen we weer in de winkel terug kwamen stond er een drankje voor ons klaar.

Het t-shirt mochten we houden!
De schoenen helaas niet….

Op twitter ving  ik een tweet op over de 32 van Kampen. Mijn interesse was direct opgewekt. Maar… 32 zou, mijzelf kennende, in wedstrijdvorm, teveel van het goede zijn.
Gelukkig was er ook een halve marathon te lopen. En @runningsjaak zou ook meelopen. En.. een haas meenemen! Niet zo maar een haas maar een ultraloper die inmiddels 100! marathons op zijn naam heeft staan. 

Op mijn vraag of ik aan mocht haken werd bevestigend gereageerd. Inmiddels ben ik er namelijk achter dat samen lopen zo veel leuker is dan alleen! Ook met wedstrijden is het geweldig om samen te lopen. Natuurlijk loop je je eigen race maar het is zo veel anders met anderen de  hele tijd bij je.

Om 10.00 werd ik in Kampen verwacht. Daar op ons gemakje een kop koffie gedaan, startnummer opgehaald en licht bibberend naar de kleedkamer. Gezellig met 10 dames in de rij voor het toilet.
Even rondje inlopen en kort daarna klonk het startschot!
Insteek: binnen de 2 uur binnen!
Jan ging lekker rap van start. Ik dacht al: poeh, dat gaat wat worden om dit tempo vol te houden. Gelukkig lag het te hoog!
Deze dag de primeur korte broek en shirt lange mouwen!! Daar heb ik absoluut geen spijt van gehad. Wat een heerlijk loopweer. Ik heb zelfs mijn toet lichtelijk verbrand!
In het begin lekker kletsend aan het lopen geweest. Daarna werd het stiller en stiller. Bij sommige verzorgingsposten iets drinken en anderen renden we voorbij.
Jan riep steeds of we op schema zaten.
De laatste paar kilometer waren het zwaarst. Wind tegen op de dijk en dodelijk saai langs de provinciale weg. Maar, al snel kwam de atletiekbaan in zicht.
Jan riep dat we rond de 1.55 binnen zouden komen. Supertijd dus!!
En dat is ook gelukt. 1.55.48
Mijn snelste halve marathon ooit. En: ik heb heerlijk gelopen. Was aan het eind niet helemaal kapot!

Super dus!
Met heel veel dank aan Jaco Treep  http://www.runningsjaak.nl/
en Jan Bogaard uit Wezep.  http://www.locomediagroep.nl/index.php?option=com_content&task=view&id=6901&Itemid=91

Volgende keer weer?? 

Voor alle hardlopers onder ons: 

Mocht je interesse gewekt zijn lees het boek: De geboren renner.

Het onwerkelijke is gisteren (zondag 27 februari 2011) werkelijkheid geworden!

Ik heb 30 kilometer hardgelopen! De primeur!!

Toen ik 's morgens mijn ogen open deed kwam de regen al met bakken naar beneden. 
Natuurlijk ligt Uden wel een stukje zuidelijker dan Ermelo dus ik had nog een heel klein beetje hoop op wat droger weer. Hopen mag en kan altijd. Op de een of andere manier bleef de bui op de buienradar waar hij was: boven mij!
Goed humeur ingepakt, kleding, schoenen, droge sokken, sportdrank, lenzen, horloge en nog wat dingen.
Vol goede moed, met Skunk Anansie knetterhard uit de speakers over de snelweg, op naar Uden. En het bleef lekker regenen. Maar ja, wat nu valt, valt later niet zou je kunnen denken. In de auto lekker warm en droog natuurlijk.
Toen ik op een paar kilometer van Uden af was liep ik in mijn hoofd de inhoud van mijn sporttas door. 
De schrik sloeg om mijn hart. Shit, ik was wat vergeten. Wat nu? Terug kon echt niet meer!
Na wat wikken en wegen toch maar een berichtje op twitter…. Mocht de oplossing niet komen dan had ik er in ieder geval voor gezorgd dat er een flink aantal mensen de dag met een grinnik en of glimlach waren begonnen. 
Ik was namelijk mijn droge ondergoed vergeten! De kans dat die tijdens het hardlopen nat zou worden was wel heel groot! 
De redder in nood kwam al heel snel! @theRunninGirl bood aan om terug naar huis te rijden en een droog stringetje voor me mee te nemen! Hoezeeeee!! 
Toen ik aankwam in de kantine van De Keien Atletiek stond de koffie en de (zelfgebakken) taart al klaar! Wat een geweldig onthaal. Sommigen kende ik al van de vorige webloggersloop. Alsof je mensen al jaren kent. Erg leuk! Zaterdagmiddag vanaf mijn luie bank nog liggen twitteren over badmutsen met bloemetjes en oranje regencapes. Het schept echt een band.

Om half twaalf legde onze gastheer Tiny uit wat de bedoeling zou zijn van vandaag. Waar het op neer kwam was dat het enige wat je zelf doen moest hardlopen was.
Een aantal mensen zou na 16 km stoppen met lopen, een aantal zou stoppen met lopen en een aantal zou een stukje afsteken. Geen enkel probleem. Chauffeurs waren geregeld. Als je zelf nog iets wilde hebben bij het wisselpunt kon je het in een kratje stoppen en het zou ernaartoe gebracht worden. Super!

Op naar de kleedkamers! Luxe voor de dames! Veel ruimte, want we waren met minder dan dat de heren waren. En dan komt het belangrijkste vraagstuk van de morgen: Wat doe ik aan vandaag?? Te warm is niet goed, te koud niet en te nat zeker niet! Want nat is koud!! Dus.. Shirt met lange mouwen met daaroverheen mijn loopjackie. (achteraf gezien niet waterdicht genoeg) (dus nat en ook best wel koud)
Iets voor twaalven gingen we op pad. Brrrrr, nat!! 

Daar zijn we niet te lang bij stil gestaan want we gingen gewoon. Niet zeuren maar lopen! Uden uit, het bos in! Wat een geweldig parcours! Heuvels op, door velden heen met koeien, door het zand baggeren, echt super! Wat een variatie!! 
Het lopen ging lekker. Iets harder dan ik zelf zou durven, maar aan mijn hartslag niet te hard! Volhouden dus. Heuvel op door het zand wel wat rustiger aan, of even een paar passen wandelen. Dit om te voorkomen dat mijn hartslag veel te hoog zou worden en mijn benen al zouden verzuren. Dat wilde ik echt niet in de eerste 16 kilometer! (en liever later ook niet!) Tiny kwam af en toe vragen hoe het ging. Ik kon eigenlijk alleen maar met een grote glimlach op mijn gezicht zeggen: "goed". 
Heerlijk om in een groep te lopen. En nog geweldiger om te ervaren dat de groep weer bij elkaar blijft. Je helpt elkaar naar het eind. Niemand loopt alleen. Je loopt echt samen. Geen gemopper over het weer. Helemaal niet! 
Omdat ik mijn runkeeper aan had gezet op mijn telefoon en op mijn horloge de kilometers niet kon zien, was het een beetje gokken wanneer we bij het pauzeplek zouden zijn. 
Na een kilometer of 16 kwam de pauzeplek. Echt geweldig: warme thee, stroopwafels en bananen. En een stop op het damestoilet
De inwendige mens was weer lekker warm. Om te voorkomen dat de rest nog kouder werd gingen we snel verder. Inmiddels niet meer echt om de plassen heen. Nat is immers nat en echt veel natter kun je dan niet echt meer worden. 
De ene keer bij de een lopen en kletsen, de andere keer weer bij een ander. Variatie alom. Dan weer een beetje alleen met de liedjes van Skunk Anansie in mijn hoofd.
Toch werd het na de pauze wel wat stiller dan voor de pauze. Misschien begonnen de lopers tot rust te komen, of begon de vermoeidheid te komen?

Ik genoot van het uitzicht en van het feit dat mijn benen maar doorliepen. Geen pijntjes! Nergens gekke steken! Geweldig!
Na 25 kilometer sloten de lopers die een stukje verkort hadden zich bij ons aan. Mijn persoonlijke afstandsrecord begon hier te lopen. Elke pas die ik zette over die 25 kilometer was weer een nieuw persoonlijk record. Ja, ik was moe! Maar had ook een glimlach van oor tot oor.
De laatste drie kilometer liep ik zelf in het voorste groepje. Niet omdat ik nog zoveel puf had maar omdat ik de stal rook! Nog even en ik zou het gehaald hebben! Wat ongelofelijk kicken!! 
Mijn benen begonnen wel wat zwaar aan te voelen en mijn heupen wat te protesteren. Niet aan denken, gewoon doorlopen! Nog een stoplicht, de weg oversteken, Uden door. 

Nu kon het toch niet lang meer duren! Straatje in, straatje uit. Even wachten bij de kerk zodat we als groep en niet als gatenkaas aan zouden komen. En ja hoor! Daar stond het bord van De kleien atletiek! Wow, nog een paar meter en ik had het gehaald! Op mijn teller een loop van 30,31 kilometer. 
Wat vind ik dat hardlopen toch een geweldige sport! Wat mij elke keer weer opvalt is dat het steeds weer zo leuk is. Iedereen die loopt, heeft dezelfde bevlieging. Je begrijpt elkaar. Ook al is de rest van je leven misschien heel anders. Dat maakt niet uit! Want je loopt!
Elke keer wordt de grens weer verlegd. Ook in de zeikende regen lukt het om 30 kilometer te lopen! De groep tilt je op en neemt je mee. En de gevarieerdheid van de route heeft ook zeker meegespeeld! 
Aangekomen bij De keien Atletiek in een streep door naar de douche. 

De eerste paar minuten nog even een beetje wezenloos op het bankje zitten staren. Ik had het koud maar kon nog niet direct onder de douche. Bang dat alles veel te veel zou gaan tintelen. Toen ik een beetje was bijgekomen heerlijk onder de douche gestaan. En weer fris en fruitig naar boven toe! 
Daar stond de thee, koffie en de taart die er nog was, alweer klaar! Wat een luxe zeg! 
Drankjes konden besteld worden. Een paar minuten later werden de leffe Dubbels besteld! Proost allemaal! Op een geweldige loop! 

Ondertussen werd het buffet naar binnen gedragen. Ik had mij ingesteld op een broodje kaas na afloop. Maar nee Tiny en Sjan hadden kosten nog moeite gespaard! Heerlijke warme schalen met vleesgerechten werden binnengebracht. En voor de vegetarixebrs onder ons (daar ben ik er ook 1 van) een speciale afdeling! Echt super! 
Voordat we gingen eten werden Sjan en Tiny zelf nog even in het zonnetje gezet! Vandaag was het een bijzondere dag met twee bijzondere mensen! Dat jullie nog maar lang, in goede gezondheid, van elkaar mogen genieten!! Na de speech werd er heerlijk getafeld en gedronken.

Om een uur of half 7 was het tijd om naar huis te gaan.
Ook aan alle goeds komt helaas een eind. 
Gelukkig regende het nog steeds!! 

Wederom met Skunk Anansie, en een enorme grijns op mijn gezicht ben ik naar huis gereden!

http://www.youtube.com/watch?v=ZBa7FfEY-gw&feature=fvw

Tiny en Sjan, dank jullie wel voor deze geweldige dag. En natuurlijk ook alle andere mensen die hebben geholpen met de organisatie en alle lopers! Samen met jullie is het me gelukt. Ja, ik weet het, het waren mijn benen, maar die hebben veel hulp gehad!

Met dank aan de geweldige foto's van @Maurieske www.mauriske.nl

Heerlijk geslapen vannacht. Echt als een blok.
Dat komt, denk ik, doordat het buiten regende.
Ik hoop heel hard dat het daar vlot mee op houdt.
Alhoewel ik lopen in de regen meestal prettig vind.
In mijn tas gewoon een extra handdoek gestopt en een extra loopshirt.
Misschien om tijdens de pauze (na 15 km) iets droogs aan te trekken.
En misschien ook niet….
Want vaak, als je eenmaal lekker warm gelopen bent is dat helemaal niet meer nodig.
Ik heb er in ieder geval vreselijk veel zin in!!! Lekker met z'n allen lachend door de plassen stampen!

Nog twee nachtjes slapen en dan is het zover!
De webloggersloop in Uden.
Ik heb er heel veel zin in!
De afgelopen paar dagen zijn we op twitter al lekker gemaakt door foto's van delen van het parcours. Mooie smalle paadjes door bos en open veld. Dus kom maar op!!
Ook dat weitje met die stier er in lijkt me geen enkel probleem. Die rennen we er ruim uit natuurlijk

Locatie, verzorging en vervoer is voor alle deelnemers is geregeld door @tienray.

Met de gezelligheid komt het ook dik voor elkaar met de aanwezigheid van onder andere @therunninggirl @runningsjaak @herbapeet en @curlyisrunning. 

Het enige wat ik nog te wensen heb voor zondag is dat het droog is! 

Zondag 27 februari ga ik meedoen met mijn tweede webloggersloop. Er is keus tussen 15 km, 30 km of 28 km (dan steek je een stukje af).
Vanaf het moment dat ik wist dat deze webloggersloop zou plaatsvinden is ergens in mijn achterhoofd een stemmetje dat fluistert: "goh, misschien 30 kilometer wel mogelijk?".
Het stemmetje was nog heel zacht dus heb ik me in eerste instantie opgegeven voor de 15 km.

Intussen is het stemmetje in mijn achterhoofd steeds harder gaan roepen. 

Op 30 januari was de eerste webloggersjubileumloop. Deze was georganiseerd door Marco en Gert. 
http://voorthuisracing.web-log.nl en http://blog.gertnoordhoek.nl/ Het was heel erg gaaf om met een groep enthousiaste mensen aan het lopen te zijn. Voor ik het wisten had ik  25 km hardgelopen! Bizar! En vooral heel erg gaaf dat het gelukt is!

En weer dat stemmetje: "Het zou maar zo kunnen die 30km. Je bent nu zo lekker aan het lopen!)
Maar ook de twijfel. Mensen uit mijn loopgroep reageerden heel wisselend. Twijfel, twijfel.

Met Tiny Raaijmakers (@Tienray; organisator webloggersloop Uden), wat heen en weer getweet over de aankomende webloggersloop. Wat te doen? 30??
Volgens hem zou het moeten kunnen als ik nog wat twee duurlopen doe in de tussenliggende tijd. Dus….. Vorige week dinsdagmorgen alleen 20 km gelopen en afgelopen zaterdag ook 2 uur onderweg geweest. 

Ik heb er vertrouwen in! (denk ik)
In ieder geval heel veel zin om met een heel stel loopidioten (waar ik er 1 van ben!) aan de wandel te gaan.

Als we eenmaal aan het lopen zijn denk ik dat het best goed gaat komen!