Het onwerkelijke is gisteren (zondag 27 februari 2011) werkelijkheid geworden!

Ik heb 30 kilometer hardgelopen! De primeur!!

Toen ik 's morgens mijn ogen open deed kwam de regen al met bakken naar beneden. 
Natuurlijk ligt Uden wel een stukje zuidelijker dan Ermelo dus ik had nog een heel klein beetje hoop op wat droger weer. Hopen mag en kan altijd. Op de een of andere manier bleef de bui op de buienradar waar hij was: boven mij!
Goed humeur ingepakt, kleding, schoenen, droge sokken, sportdrank, lenzen, horloge en nog wat dingen.
Vol goede moed, met Skunk Anansie knetterhard uit de speakers over de snelweg, op naar Uden. En het bleef lekker regenen. Maar ja, wat nu valt, valt later niet zou je kunnen denken. In de auto lekker warm en droog natuurlijk.
Toen ik op een paar kilometer van Uden af was liep ik in mijn hoofd de inhoud van mijn sporttas door. 
De schrik sloeg om mijn hart. Shit, ik was wat vergeten. Wat nu? Terug kon echt niet meer!
Na wat wikken en wegen toch maar een berichtje op twitter…. Mocht de oplossing niet komen dan had ik er in ieder geval voor gezorgd dat er een flink aantal mensen de dag met een grinnik en of glimlach waren begonnen. 
Ik was namelijk mijn droge ondergoed vergeten! De kans dat die tijdens het hardlopen nat zou worden was wel heel groot! 
De redder in nood kwam al heel snel! @theRunninGirl bood aan om terug naar huis te rijden en een droog stringetje voor me mee te nemen! Hoezeeeee!! 
Toen ik aankwam in de kantine van De Keien Atletiek stond de koffie en de (zelfgebakken) taart al klaar! Wat een geweldig onthaal. Sommigen kende ik al van de vorige webloggersloop. Alsof je mensen al jaren kent. Erg leuk! Zaterdagmiddag vanaf mijn luie bank nog liggen twitteren over badmutsen met bloemetjes en oranje regencapes. Het schept echt een band.

Om half twaalf legde onze gastheer Tiny uit wat de bedoeling zou zijn van vandaag. Waar het op neer kwam was dat het enige wat je zelf doen moest hardlopen was.
Een aantal mensen zou na 16 km stoppen met lopen, een aantal zou stoppen met lopen en een aantal zou een stukje afsteken. Geen enkel probleem. Chauffeurs waren geregeld. Als je zelf nog iets wilde hebben bij het wisselpunt kon je het in een kratje stoppen en het zou ernaartoe gebracht worden. Super!

Op naar de kleedkamers! Luxe voor de dames! Veel ruimte, want we waren met minder dan dat de heren waren. En dan komt het belangrijkste vraagstuk van de morgen: Wat doe ik aan vandaag?? Te warm is niet goed, te koud niet en te nat zeker niet! Want nat is koud!! Dus.. Shirt met lange mouwen met daaroverheen mijn loopjackie. (achteraf gezien niet waterdicht genoeg) (dus nat en ook best wel koud)
Iets voor twaalven gingen we op pad. Brrrrr, nat!! 

Daar zijn we niet te lang bij stil gestaan want we gingen gewoon. Niet zeuren maar lopen! Uden uit, het bos in! Wat een geweldig parcours! Heuvels op, door velden heen met koeien, door het zand baggeren, echt super! Wat een variatie!! 
Het lopen ging lekker. Iets harder dan ik zelf zou durven, maar aan mijn hartslag niet te hard! Volhouden dus. Heuvel op door het zand wel wat rustiger aan, of even een paar passen wandelen. Dit om te voorkomen dat mijn hartslag veel te hoog zou worden en mijn benen al zouden verzuren. Dat wilde ik echt niet in de eerste 16 kilometer! (en liever later ook niet!) Tiny kwam af en toe vragen hoe het ging. Ik kon eigenlijk alleen maar met een grote glimlach op mijn gezicht zeggen: "goed". 
Heerlijk om in een groep te lopen. En nog geweldiger om te ervaren dat de groep weer bij elkaar blijft. Je helpt elkaar naar het eind. Niemand loopt alleen. Je loopt echt samen. Geen gemopper over het weer. Helemaal niet! 
Omdat ik mijn runkeeper aan had gezet op mijn telefoon en op mijn horloge de kilometers niet kon zien, was het een beetje gokken wanneer we bij het pauzeplek zouden zijn. 
Na een kilometer of 16 kwam de pauzeplek. Echt geweldig: warme thee, stroopwafels en bananen. En een stop op het damestoilet
De inwendige mens was weer lekker warm. Om te voorkomen dat de rest nog kouder werd gingen we snel verder. Inmiddels niet meer echt om de plassen heen. Nat is immers nat en echt veel natter kun je dan niet echt meer worden. 
De ene keer bij de een lopen en kletsen, de andere keer weer bij een ander. Variatie alom. Dan weer een beetje alleen met de liedjes van Skunk Anansie in mijn hoofd.
Toch werd het na de pauze wel wat stiller dan voor de pauze. Misschien begonnen de lopers tot rust te komen, of begon de vermoeidheid te komen?

Ik genoot van het uitzicht en van het feit dat mijn benen maar doorliepen. Geen pijntjes! Nergens gekke steken! Geweldig!
Na 25 kilometer sloten de lopers die een stukje verkort hadden zich bij ons aan. Mijn persoonlijke afstandsrecord begon hier te lopen. Elke pas die ik zette over die 25 kilometer was weer een nieuw persoonlijk record. Ja, ik was moe! Maar had ook een glimlach van oor tot oor.
De laatste drie kilometer liep ik zelf in het voorste groepje. Niet omdat ik nog zoveel puf had maar omdat ik de stal rook! Nog even en ik zou het gehaald hebben! Wat ongelofelijk kicken!! 
Mijn benen begonnen wel wat zwaar aan te voelen en mijn heupen wat te protesteren. Niet aan denken, gewoon doorlopen! Nog een stoplicht, de weg oversteken, Uden door. 

Nu kon het toch niet lang meer duren! Straatje in, straatje uit. Even wachten bij de kerk zodat we als groep en niet als gatenkaas aan zouden komen. En ja hoor! Daar stond het bord van De kleien atletiek! Wow, nog een paar meter en ik had het gehaald! Op mijn teller een loop van 30,31 kilometer. 
Wat vind ik dat hardlopen toch een geweldige sport! Wat mij elke keer weer opvalt is dat het steeds weer zo leuk is. Iedereen die loopt, heeft dezelfde bevlieging. Je begrijpt elkaar. Ook al is de rest van je leven misschien heel anders. Dat maakt niet uit! Want je loopt!
Elke keer wordt de grens weer verlegd. Ook in de zeikende regen lukt het om 30 kilometer te lopen! De groep tilt je op en neemt je mee. En de gevarieerdheid van de route heeft ook zeker meegespeeld! 
Aangekomen bij De keien Atletiek in een streep door naar de douche. 

De eerste paar minuten nog even een beetje wezenloos op het bankje zitten staren. Ik had het koud maar kon nog niet direct onder de douche. Bang dat alles veel te veel zou gaan tintelen. Toen ik een beetje was bijgekomen heerlijk onder de douche gestaan. En weer fris en fruitig naar boven toe! 
Daar stond de thee, koffie en de taart die er nog was, alweer klaar! Wat een luxe zeg! 
Drankjes konden besteld worden. Een paar minuten later werden de leffe Dubbels besteld! Proost allemaal! Op een geweldige loop! 

Ondertussen werd het buffet naar binnen gedragen. Ik had mij ingesteld op een broodje kaas na afloop. Maar nee Tiny en Sjan hadden kosten nog moeite gespaard! Heerlijke warme schalen met vleesgerechten werden binnengebracht. En voor de vegetarixebrs onder ons (daar ben ik er ook 1 van) een speciale afdeling! Echt super! 
Voordat we gingen eten werden Sjan en Tiny zelf nog even in het zonnetje gezet! Vandaag was het een bijzondere dag met twee bijzondere mensen! Dat jullie nog maar lang, in goede gezondheid, van elkaar mogen genieten!! Na de speech werd er heerlijk getafeld en gedronken.

Om een uur of half 7 was het tijd om naar huis te gaan.
Ook aan alle goeds komt helaas een eind. 
Gelukkig regende het nog steeds!! 

Wederom met Skunk Anansie, en een enorme grijns op mijn gezicht ben ik naar huis gereden!

http://www.youtube.com/watch?v=ZBa7FfEY-gw&feature=fvw

Tiny en Sjan, dank jullie wel voor deze geweldige dag. En natuurlijk ook alle andere mensen die hebben geholpen met de organisatie en alle lopers! Samen met jullie is het me gelukt. Ja, ik weet het, het waren mijn benen, maar die hebben veel hulp gehad!

Met dank aan de geweldige foto's van @Maurieske www.mauriske.nl